Meest opmerkelijke transfer is die van de Rus Andrei Arsjavin, die Zenit St. Petersburg inruilt voor Arsenal voor zo’n 20 miljoen euro. Het is de enige inkomende transfer van de Gunners, maar hij zal allicht komende zondag zijn debuut nog niet maken tegen de aartsrivalen van… Tottenham. Arsjavin is niet fit: de Russische competitie eindigde twee maanden geleden al en blijkbaar is de 27-jarige vedette van Rusland niet echt actief geweest deze winter. Vraag is of Arsjavin sowieso een goede aankoop is. Onder Arsène Wenger zijn er geen echte vedetten: iedereen werkt voor het team, het tactisch stramien is strak, “one touch football” is het Leitmotiv. Arsjavin is een speler van pieken (en dalen): de ene dag begenadigd (herinner u Nederland – Rusland op het EK van vorig jaar), de andere dag onzichtbaar (herinner u Spanje – Rusland op datzelfde EK, een paar dagen later). Briljant, maar nukkig. Grillig, afwisselend hyperactief en lui. Ik heb er mijn bedenkingen bij. Arsenal zal zich niet aanpassen aan Arsjavin, dus moet de kleine, technisch vaardige en snelle speler zich inpassen in het evenwichtige geheel, onder het toeziend oog van een strenge, didactisch ingestelde manager. Wait and see?

De Spurs zijn heel wat actiever geweest op de transfermarkt. Manager Harry Redknapp vindt het aankoopbeleid van zijn ontslagen voorganger Juande Ramos maar niks. Spelers als Giovani dos Santos, Roman Pavlyuchenko en de van Man. United geleende Fraizer Campbell mogen voortaan in het beste geval op de bank en in het slechtste geval op de tribune plaatsnemen. Ook met David Bentley, vorig seizoen de smaakmaker bij Blackburn Rovers, wordt flink gejongleerd. De rechtsmidden speelde al centraal, op links, als rechtsback en zat ook vaker op de bank dan hem lief was. En Heurelho Gomes, wonderkeeper bij PSV, is eveneens uit de gratie gevallen. Alsof de Braziliaan plots geen bal meer kan tegenhouden.

Wie Harry “Houdini” dan wel ziet zitten? Jermain Defoe (teruggehaald bij Portsmouth – waar ook Redknapp werd weggekocht – maar nu een tiental weken out met een stressfactuur), Robbie Keane (vorige zomer verkocht aan Liverpool en nu… teruggekocht), Pascal Chimbonda (vorige zomer verkocht aan Sunderland en nu… teruggekocht), Wilson Palacios (ex-Wigan) en Carlo Cudicini (ex-reservedoelman bij Chelsea). Alleen Palacios lijkt me een heuse aanwinst, de rest valt wat mij betreft onder de noemer paniekaankopen.

Maar het kan nog veel erger: kijk maar naar Portsmouth. Sinds het abrupte vertrek van… Redknapp zakte dat team onder nieuwe manager Tony Adams helemaal weg in de stand. Defoe en Diarra vertrokken (respectievelijk naar Tottenham en Real Madrid), in de plaats komt nu een zootje ongeregeld waar totaal geen lijn in zit: Basinas, Gekas (volgens Adams vergelijkbaar met Gary Lineker!), Pennant, Mullins, Pele (niet de legendarische ouwe knakker, maar een reserve van Porto). Panic at Fratton Park!

En Manchester City? Het kocht redelijk in (De Jong, Bellamy, Bridge, Given), maar betaalde ongetwijfeld veel meer dan die spelers intrinsiek waard zijn. Da’s het nadeel van een exuberant rijke eigenaar: makelaars halen dan het onderste uit de kan. Maar de supergrote transfer (Kakà, Henry) bleef uit. En dus ging City vorig weekend al onderuit bij het machtige Stoke City, dat met zijn tienen makkelijk standhield tegen een doel- en zielloos elftal. Sjeik, rattle and roll? Vergeet het: hooguit een flauw walsje.

En als u mij nu toelaat, begin ik met Spurs aan het seizoen 2009-2010. Als titelkandidaat, maar dat had u al wel door.

Er circuleerden verschillende bedragen in de transfersoap rond Kakà, een soap waarvan de laatste aflevering moest resulteren in het ondertekenen van een lucratief contract bij Manchester City. Laten we het houden op ongeveer 120 miljoen euro (transfersom) en ongeveer 30 miljoen euro (jaarsalaris). Bedragen waar het niet meer aankomt op een getalletje meer of minder voor of achter de komma. De puissant rijke zakenlieden van Abu Dhabi United wilden daarmee bewijzen dat ze alles en iedereen konden kopen. Even leek de transfer zelfs rond te zijn, toen Milan toeliet dat er officiële gesprekken mochten plaatsvinden, maar uiteindelijk liep het met een gigantische sof af. En maar goed ook.

Ik heb het hier al eerder geponeerd: voor de nieuwe eigenaars van Manchester City is de club niet meer dan een speeltje. Lukt het daar niet of hebben ze plots geen zin meer, dan stappen ze op en gaan ze iets anders doen. In de paardensport of zo. Voorlopig moet City – ondanks de aankoop van Robinho – nog altijd vechten tegen de degradatie, in plaats dat het kan strijden om Europees voetbal en, als het effe kan, om de lokale hegemonie in Manchester. Terwijl stadsgenoot United naarstig verder werkt op de ingeslagen weg en alweer op weg lijkt naar de titel, ploetert City voort. Een team bestaat niet alleen uit sterren en als je alleen maar spelers koopt voor het aanvallende compartiment, heb je daarmee nog geen stevige fundamenten voor je elftal. Dat bewijzen ze elke week opnieuw. De ene week blaast City de tegenstander weg en is Robinho de grote uitblinker, de week nadien gaat het roemloos onderuit op het veld van een matige middenmoter en is de Braziliaanse ster onzichtbaar. Alleen onze Vincent Kompany en Steven Ireland kunnen regelmaat voorleggen in hun prestaties, maar als er straks nog wat vedetten worden bijgekocht, moeten ze allicht op de bank plaatsnemen. Als er zoveel geld omgaat in een club – geld dat niet door die club zelf gegenereerd wordt – zijn het uiteindelijk de geldschieters die de ploeg zullen samenstellen, niet de manager. Zelfs niet een flinke jongen als Mark Hughes.

Economisten waarschuwden de afgelopen weken voor een grove scheeftrekking van de financiële situatie in de Premier League, waar clubs nu al torenhoge schulden torsen. Mohammed Al-Fayed, vader van wijlen Dodi, bijna-schoonvader van wijlen prinses Diana, eigenaar van Harrod’s, grote baas van Fulham, pleitte recent voor een strenge reglementering, om de onverantwoorde transfersommen en waanzinnige salarissen aan banden te leggen. Terecht, overigens, maar het is vreemd als het uit zijn mond komt. Hoe gaat dat spreekwoord ook weer van de vos die de passie preekt?

Paul Fletcher van BBC Sport verwoordde het Kakà-gedoe als volgt: “To pay someone £500,000 per week to kick a football, no matter how brilliantly, perfectly illustrates just how insane our world actually is.” En gelijk heeft ie. In tijden van zware economische crisis (instorting van de beurs, inflatie, deflatie, miljoenen mensen die hun werk verliezen) is het pervers om meer dan 100 miljoen euro te investeren in een paar spelersbenen en een zeer gelovig hoofd bovenop een rank sporterslijf. Kakà is een fantastische voetballer, maar zoveel is hij niet waard. Niemand, trouwens.

Nigel de Jong en Craig Bellamy spelen binnenkort wél in het shirt van Manchester City. Ook zij kosten samen een flinke duit. Maar het is niet gelukt om Kakà te kidnappen uit Milaan. Da’s een hele geruststelling, een dag nadat een zwarte president de eed aflegde en weer hoop gaf aan Amerika en de wereld: niet alles is te koop. No, they can’t! En gelukkig maar.

In het Ibrox Stadium zitten de 51.082 gelukkigen. Zij worden negentig minuten lang bedolven onder de decibels, maar zien een teleurstellende derby. Weinig kansen, weinig opstootjes –nochtans verplichte kost tijdens een Old Firm- en slechts één goal. Voor Celtic, Scott McDonald, de Australische spits wiens naam Schotser klinkt dan pakweg Mic Mac Jampudding. Na de wedstrijd zoek ik in het Celtic-vak blije Belgische kopjes. Ik vind ze niet, maar weet zeker dat het feest is ingezet. In het stadion of in de pub.

Mijn honger naar authentiek Schots voetbal blijkt na de Old Firm nog niet gestild. Twintig kilometer verderop speelt Motherwell tegen Inverness, een zespuntenwedstrijd in de onderste regionen van de Schotse Premier League. Nieuwsgierig naar wat zo’n duel te bieden heeft, besluit ik de M8 op te rijden richting Fir Park, het stadion van Motherwell. De eerste helft is al voorbij als ik parkeer voor de hoofdtribune. Plaats genoeg, de meeste supporters zijn toch te voet gekomen. Ik vertel een steward wie ik ben en die wijst me, verbaasd door de komst van een Belgische journalist, snel een plaats in de perstribune aan. Fir Park is een oud, aftands stadion dat de huidige toestand van het Schotse voetbal perfect illustreert. De grootheden uit Glasgow zijn te rijk en te sterk voor de rest, de kleintjes proberen krampachtig het financiële hoofd boven water te houden. De enige nieuwe tribune achter één van beide doelen is vreemdgenoeg helemaal leeg. Mijn buurman vertelt me dat die voor de bezoekers is, maar omdat die maar met z’n vieren zijn, blijft ze vandaag gesloten.

De supporters van Motherwell kennen hun plaats in het Schotse voetbal, ze zijn vertrouwd met de uitzichtloze situatie. Ze malen er niet om. Hier voetballen immers nog echte mannen en daar lusten ze wel pap van. Weinig finesse, maar een heel groot strijdershart, viriele duels en lange ballen. Bijvoorbeeld richting Chris Porter, de plaatselijke held die tegen Inverness drie keer scoort. Luid applaus als hij z’n hattrick volmaakt, maar het is niet zijn naam die even later door het stadion galmt. Wel die van Phil O’Donnell.

Op twee dagen na is het precies een jaar geleden dat O’Donnell tijdens een wedstrijd tegen Dundee United in elkaar stuikt op het moment dat hij vervangen wordt. O’Donnell overlijdt en laat het Schotse voetbal en Motherwell in het bijzonder achter in diepe rouw. Hij was de kapitein van de ploeg en wordt tegen Inverness precies in die noodlottige 78ste minuut vocaal geëerd. “There’s only one Phil O’Donnell”. Het respect druipt van de tribunes en aan de gezichten te zien waren velen van hen ook vorig jaar op die akelige 29ste december van 2007 in Fir Park.

Echte, pure supporters, geen scorebordsupporters, maar mannen, vrouwen en kinderen die hun club in hun hart dragen. Ik heb het er wel voor. Die van Motherwell leken me héél echt. Ze trotseerden weer en wind om hun ploeg te zien winnen van Inverness en ze eerden op indrukwekkende wijze hun voormalige kapitein. Echte supporters zoals die drie Belgen die met slechts twee kaartjes de Noordzee oversteken om Celtic eens aan het werk te zien. Ik doe er mijn pet voor af. Echte liefde voor het voetbal, ver weg van alle commercie. Motherwell-Inverness 3-2, ik heb er van genoten.

Argumenten tegen de afschaffing van de buitenspelregel zijn dat het nu eenmaal bij het voetbal hoort, en dat de eindeloze discussies over al dan niet offside tot de charme van het voetbal behoren. Dat eerste argument is me te conservatief, en dat tweede eigenlijk ook. Vroeger was het de ene visie tegen de andere, in de letterlijke betekenis van het woord : de ene zag het zo en de andere zag het anders. Maar nu zijn er beelden alom, vertragingsmachines, superslomo’s, en blijkt gewoon wat het is : buitenspel of niet, een foute beslissing of niet. En die foute beslissingen zijn te vaak te bepalend. Het verdwijnen van de regel zou tot minder frustaties leiden, minder gezeur over discutabele beslissingen, minder gestolen punten.

In de aanhef van deze blog was de vraag hoeveel doelpunten er (niet) zijn gevallen door een verkeerde beoordeling van een buitenspelsituatie. Maar de vraag kan scherper gesteld : hoeveel doelkansen, doelpunten zijn er nooit gekomen nadat en omdat er terecht voor buitenspel werd gevlagd ? Want dat is hèt argument pro afschaffing : zonder die regel is er meer doelgevaar, komen er meer doelkansen en vallen er meer doelpunten. Spektakel dus.

Het tegenargument hier is dat sommige ploegen zich dan zullen terugtrekken tot aan of tot in de eigen zestien, en dat op die manier de ruimte achter de defensie te klein wordt om nog voor doelgevaar te zorgen. Dat gevaar bestaat inderdaad. Maar dat gevaar bestaat nu ook. Ook nu zijn er ploegen die helemaal terugkruipen. De vraag is dus of met de afschaffing van de buitenspelregel dat probleem vergroot, of er m.a.w. nog meer ploegen zich bij balbezit van de tegenstander zullen terugplooien tot diep op de eigen speelhelft. Dat zal moeten blijken. Vandaar het voorstel tot experiment.

De buitenspelregel kent intussen een lange geschiedenis, die teruggaat tot het begin van de 19e eeuw. Eén constante daarin is dat ze in de loop der jaren steeds minder strict is geworden (aanvankelijk moesten er nog drie tegenstanders voor de diepste man staan, nu nog maar twee; vroeger moesten die tegenstanders zich effectief hoger bevinden, nu is op gelijke hoogte ook goed; vroeger werd er gevlagd als de bal diep ging, nu, wait and see, enkel als de speler in buitenspelpositie de bal bespeelt). Het zit dus in de lijn van de ontwikkeling dat ze verdwijnt, de buitenspelregel, waarom dan niet meteen een sprong, een mutatie om er in één klap komaf mee te maken ? Een andere constante is dat er na het versoepelen van de regel telkens meer aanvallen kwamen en er ook meer doelpunten vielen. Meer spektakel dus.

Een laatste argument is dat het een regel is die is opgelegd aan het voetbal, maar niet echt uit het spel zelf komt. Pleintjesvoetbal kent zijn beslag zonder offside. Voetbal is dribbelen, 1-2’tjes opzetten, passen, trappen, scoren. Daar komt geen meetlat aan te pas. Toch eens proberen misschien op een echt voetbalveld. In de EXQI-league bijvoorbeeld, dan kunnen we het één keer per week allemaal samen evalueren, live op tv.

In 1980 werd ingezien dat uit dit mooie initiatief toch iets meer munt te slagen was. De Intercontinentale Cup werd omgevormd tot Toyota-Cup, mét hoger prijzengeld, en alle nodige randanimatie en franjes om het geheel wat meer cachet te geven. En dus moesten de Milans en Reals van deze wereld afreizen naar Tokio – Toyota is tenslotte een Japans ding – om triomfantelijk weer te keren met een enorme beker onder de arm. Het extra kastje werd nog snel even in mekaar getimmerd in de trofeeënkabinetten van San Siro en Bernabeu, en klaar was Carlos.

Maar de Fifa wil meer. Het wil globaliseren, het wil iedereen een kans geven. En dus zijn tegenwoordig ook de Afrikanen, Midden-Amerikanen, Aziaten en, godbetert, jongens uit Oceanië welkom. Toch voor de voorrondes. Ronkende namen als Adelaide United, Waitakere United, Al Ahly en Pachuca zijn dit jaar uitgenodigd op Le Carnaval du Foot. Nog een ietsje meer munt slaan is de achterliggende idee, met de verplichting voor alle deelnemers om ook effectief op te dagen. Klinkt misschien gek, maar dat grote Toyota-ding loopt tegenwoordig aardig in de weg van enkele nationale belangen.

Dat is toch de arrogante westerse visie tegenwoordig. “Wat hebben die kleintjes daar te zoeken?” is de meest gehoorde kritiek. Nochtans zijn we van alle andere soorten commercie niet zo vies, niet in de Champions League, zelfs niet in de Jupiler Pro League. In alle andere delen van de wereld zijn ze blij dat ze zich mogen meten met vertegenwoordigers van die zogenoemde ‘grote voetbalcontinenten’, wie weet zelfs tegen de allergrootsten van deze voetbalaardbol zoals Cristiano Ronaldo of Wayne Rooney. En wie zijn wij in godsnaam om te beslissen dat Azië en Afrika geen ‘echte’ voetbalcontinenten zijn? Ondertussen pikken we wel graag al hun Eto’o’s, Drogba’s en Parken in voor onze clubs.

Ook in Zuid-Amerika zijn ze niet blij met de recente ontwikkelingen, zij het om een hele andere reden. Het hele seizoen staat daar in het teken van de confrontatie met een westerse grootheid. Hét doel voor elke Zuid-Amerikaanse club is kampioen worden, zodat ze de Copa Libertadores kunnen spelen, die ze dan moeten winnen om uiteindelijk die lastige Europese topclub een hak te kunnen zetten. ‘Project Tokio’ wordt het daar genoemd. Nu wordt dat project wat uitgehold omdat ook de andere continenten zijn uitgenodigd. Zo verliest de hoogdag van het Zuid-Amerikaanse voetbalkalender wat van z’n glans. Nu weten ze in Zuid-Amerika ook hoe een koekje van eigen deeg smaakt. Gelukkig zullen ze daar in Afrika of Azië weinig of geen slaap om laten. En zolang de Yens rollen, kan het ook de Fifa weinig schelen.

Panathinaikos kwalificeerde zich terecht, omdat het de minst slechte van de twee ploegen was, zowel gisteravond als op de voorgaande speeldagen. De Griekse landskampioen is de enige ploeg bij de laatste zestien van de Champions League die niet in een grote competitie speelt. Komen nog in aanmerking om de beker met de grote oren te winnen: vier teams uit Engeland, eveneens vier uit Spanje, drie uit Italië, twee uit Portugal en één uit Duitsland, Frankrijk en Griekenland. De hiërarchie gerespecteerd, enkel de uitschakeling van Werder Bremen is een echte verrassing (en tegelijkertijd ook weer niet, gezien de middelmatige prestaties van Werder dit seizoen).

Als ik met vrienden op café ga (het overkomt mij soms!), verzanden de gesprekken niet zelden in nostalgisch gemijmer. Ja ja, zo oud zijn we al… Dan komen we vaak op het onderwerp voetbal en wordt er met name geleuterd dat het vroeger allemaal zoveel beter was. De puristen in het gezelschap voeren dan aan dat de Europabeker voor Landskampioenen veel representatiever en eerlijker was dan de Champions League van vandaag. Ik gebruik dan als voornaamste tegenargument dat het “product” Champions League veel aantrekkelijker is door de aanwezigheid van meerdere vertegenwoordigers uit de grote competities.

Natuurlijk zou het vanuit sportief oogpunt “eerlijker” zijn dat alle Europese landskampioenen mogen deelnemen aan de Champions League. Maar zou er dan ook even veel interesse bestaan voor het toernooi? Zouden er even veel en even gulle sponsors worden gevonden als nu? Zou er even veel voetbal op tv te zien zijn, in dezelfde hoge beeldkwaliteit? I don’t think so. Stel je voor dat er in de achtste finales van de Champions League zestien clubs uit zestien verschillende landen zouden zitten. Enkel Manchester United voor Engeland, Real Madrid voor Spanje, Inter voor Italië, FC Porto voor Portugal, Bayern voor Duitsland, Lyon voor Frankrijk en Panathinaikos voor Griekenland. Aangevuld met, pakweg, CFR Cluj uit Roemenië, Anorthosis Famagusta uit Cyprus, Celtic uit Schotland, Aalborg uit Denemarken, Zenit uit Rusland, BATE Borisov uit Wit-Rusland, Fenerbahçe uit Turkije, Dynamo Kiev uit Oekraïne en PSV uit Nederland (we vergeten het zwakke FC Basel uit Zwitserland en, inderdaad, ook Standard is er niet bij, wat jammer!). Ik ben ervan overtuigd dat er véél minder belangstelling zou zijn tot aan de kwartfinales. En tussendoor misschien wanneer Man. United en Real tegen elkaar zouden worden uitgeloot, of Inter tegen Bayern. In de media zou de Champions League nauwelijks nog aan bod komen.

Wie mijn blogs een beetje heeft gevolgd (ja, u daar, bedankt hé!), weet dat ik voorstander ben van een economisch-realistische benadering van de sport. Niet ten koste van het sportieve, maar als verrijking (letterlijk én figuurlijk) van de sport. Dat er zich ondanks de grote economische belangen toch nog “kleine” ploegen als Panathinaikos tussen de mazen van het commerciële net wriemelen, bewijst dat verrassingen nooit uitgesloten zijn en dat de specifieke wetten van de sport zelfs in een omgeving waar het Grote Geld domineert blijven gelden. En zo is het goed.

Nu is het uitkijken naar de loting van de achtste finales en de grote confrontaties die daar ongetwijfeld uit zullen komen. En naar de toekomstige cafédiscussies met mijn vrienden, maar dat spreekt vanzelf.

Ronaldo is de vierde United-speler die deze eer te beurt valt. De vorige drie kregen hun Gouden Bal veertig of meer jaren geleden, in de voor United gouden jaren zestig, toen Matt Busby er de plak zwaaide.

De laatste in het rijtje was de Noord-Ier George Best in 1968. Hem herinneren we ons nog goed. Ik durf te hopen in de eerste plaats omdat hij een geniale voetballer was. Maar ik vrees dat Best ook is blijven plakken door z’n liederlijk leven naast het veld. Tijdens en ook na z’n voetbalcarrière, tot aan z’n vroegtijdige dood drie jaar geleden, haalde hij geregeld de krantenkoppen met z’n drankprobleem en gezondheidsperikelen. Hij leeft nu nog voort in de vele documentaires en boeken over hem en op YouTube vallen er schitterende compilaties te bewonderen van de weergaloze solo’s en de dribbelpoëzie van de Belfast-kid. In elke hebbedingwinkel in Manchester kan je nu nog de wenskaart met prachtige zwartwit foto kopen, met daarop de onsterfelijke quote “De helft van m’n geld heb ik uitgegeven aan drank en vrouwen. De rest heb ik gewoon verspild.”

In 1966 was de laureaat Bobby Charlton. Geen drankorgel, wel integendeel, tegenwoordig zelfs een Sir. Ook hem kennen we nog wel. Al was het maar omdat hij bij thuiswedstrijden van Manchester United frequent in beeld verschijnt als fervent, maar statig supporter in de eretribune. En omdat hij bij officiële gelegenheden dikwijls de honneurs helpt waarnemen.

De eerste Red Devil die de Gouden Bal won, was de Schot Denis Law in 1964. Denis who ? Onlangs bleek in een gesprek op de redactie dat enkele jongere collega’s, van om en bij de dertig, niet wisten wie Denis Law was. Dat ze hem nooit hebben weten voetballen, spreekt voor zich, dat heb ikzelf ook niet. Maar kennelijk waren ze bij het doornemen van vakliteratuur ook nooit op de naam Law gestoten. Ik neem ze dat niet eens kwalijk. Ik begrijp dat zoiets mogelijk is. Law was nochtans geen prutser. In een tijd dat tellen nog met een telraam gebeurde, scoorde hij aan de lopende band. Het was hard en aandachtig werken voor de statistici van toen. The King maakte voor United in elf seizoenen 237 doelpunten in 409 wedstrijden. Hij won twee landstitels èn de Europese Beker der Landskampioenen. En kreeg, als enige Schot ooit, in 1964 de Gouden Bal als beste speler van Europa. Maar na z’n loopbaan als voetballer liep hij, zeker buiten Engeland, nog nauwelijks in the picture. En niet onderhouden worden de hectaren van het geheugen gauw drijfzand. In 2005 zat Denis Law aan het sterfbed van z’n vriend George Best. Maar in het collectieve geheugen van de voetballiefhebber staat Law dus niet gegrift.

Cristiano Ronaldo is nog maar 23. Hij heeft z’n beste jaren in principe nog voor zich. Maar wat zal hij zijn in 2050 ? Een Best of een Law ? Ik tip op een Best. Al hoop ik voor Ronaldo enkel en alleen vanwege het voetbal.

Op zoek naar verklaringen verwijst een manager dan graag naar Europese vermoeidheid, een collectieve off-day of de scheidsrechter. Plausibele verklaringen, maar veel te kort door de bocht in het geval van Manchester City. Een gebrek aan kwaliteit, dat was het pijnpunt. Ja, dat klinkt vreemd, want was Manchester City niet de rijkste club ter wereld? Meer dan honderd miljoen euro voor spelers als Robinho, Jô of Shaun Wright-Phillips. Dan was de acht miljoen voor Vincent Kompany nog een lachertje. Zeker als je ziet hoe die zich ontwikkelt in Manchester. Centraal achterin of op het middenveld, het maakt hem allemaal niks uit. Hij leest het spel, grijpt gracieus in, ligt aan de basis van succesvolle counters en scoort nog eens ook. De lovende woorden uit het verleden worden eindelijk bevestigd op het hoogste niveau.

Meer zelfs. Na vier maanden Premier League vraagt een mens zich al eens af of Kompany wel bij de juiste club terecht gekomen is. Want zeg nu zelf, is Richard Dunne de ideale sidekick van Vince the Prince? Zijn middelmatige voetballers als Garrido, Ben Haim of Vassell het waard om bij een would be topclub als Manchester City te voetballen? Manager Mark Hughes is helemaal weg van zijn Belgische poulain, maar hij krijgt de rest van z’n bijeengekocht gezelschap niet aan de praat. Manchester City is voorlopig nog geen topclub en dus moet Kompany zelf ingrijpen, want hij is wél top.

Even bellen met Ferguson? Nee, dat ligt gevoelig in Manchester en bovendien loopt daar al wat rond. Chelsea? Ook geen optie. Arsenal dan? Daar houden ze wel van jong en sierlijk geweld. En nu Gallas er maar weinig vrienden meer heeft, kan Arsène Wenger nog een verdediger gebruiken. Kompany bij Arsenal, Kompany een Gunner en Arsenal mét Kompany weer helemaal top. Lekker voetballen met heerlijk goeie voetballers, iedereen tevreden in het Emirates Stadium, nooit meer rotte appels en wie weet binnenkort weer eens een prijs. Allemaal dankzij Vincent –Gunner- Kompany.

De fameuze rotte appel in de kern van Arsenal is 25 jaar oud. Gallas zei immers dat de man zes jaar jonger is dan hijzelf. Zelfs voor slordige jongens in de media (en zo zijn er nogal wat) is het snel rekenen. Gallas is éénendertig, min zes is vijfentwintig, en dan kom je uit bij Bacary Sagna, Emmanuel Eboué of Robin van Persie. Het speculeren kon beginnen. Van Persie werd meteen verdacht: hij heeft een moeilijk karakter, botste al vaker met trainers en medespelers (vooral dan in zijn Feyenoord-periode), werd al eens beschuldigd van verkrachting, kortom: een ideaal slachtoffer. Maar volgens The Times zou Eboué, ooit nog actief bij KSK Beveren-Ivoorkust, het Unidentified Football Object zijn, omdat hij de jongere spelers overdreven kritisch bejegent en hen zelfs kleineert in de kleedkamer. De brave Sagna staat in elk geval niet in het oog van de storm, dat is zeker.

Uiteraard is dit gefundenes Fressen voor de media: zoek de zwarte Piet is altijd al een populair spelletje geweest. Maar voor Arsène Wenger is het een bijzonder vervelende zaak. De vuile was wordt niet buiten gehangen, no way. En dat geldt des te meer voor de aanvoerder van de ploeg. Gevolg: Gallas werd één speeldag in de tribune gehouden (op Manchester City) en moest daarna zijn kapiteinsband afstaan aan Cesc Fabregas. Definitief, zei Wenger, al wou hij niet dieper ingaan op de kwestie. Gelijk heeft ie. Dit is een louter interne kwestie, die nooit het daglicht had mogen zien.

Was William Gallas überhaupt geschikt als captain? Ik vrees van niet. Na de beenbreuk van Eduardo op het veld van Birmingham ging hij aangeslagen en totaal uit zijn lood op het gras neerzitten. Van een aanvoerder verwacht je dat hij op zo’n moment zijn medemaats bijstaat, troost, aanport om verder te doen. Maar hij ging een potje janken. Hoe begrijpelijk ook - een medespeler zien kermen is verschrikkelijk - toch moet iemand met een armband zich daar overheen kunnen zetten. Vreemd dat Wenger toen al niet heeft ingegrepen.

De media linken Gallas nu aan AC Milan, een overstap zou in de maak zijn tijdens de winterstop. Dat zou een goeie zaak zijn voor Arsenal. Niet alleen is de “speler” William Gallas “over the top”, nu is ook de “mens” William Gallas verbrand bij zijn club. Dat maak je nooit meer goed, het vertrouwen is weg. En dus is vertrekken bijna de enige mogelijkheid die hem rest.

Wie zou trouwens de rotte appel bij AC Milan zijn? Seedorf? Kaká? Maldini? We lezen het wellicht over een paar maanden in de Gazzetta.

Na drukke weken met Europees voetbal was een weekje zonder midweekvoetbal meer dan welkom. Het lichaam en de geest wat rust gunnen, kleine kwaaltjes laten genezen, de batterijen opladen. Het seizoen is nog lang.

Uiteraard zijn oefeninterlands zinvol, nuttig en noodzakelijk. Half augustus, na de zomerpauze en twee weken voor de kwalificatiewedstrijden van begin september. Of eind mei in de aanloop naar een groot tornooi. Maar half november, vier maanden voor de eerste internationale wedstrijd met inzet ? Tijdverlies, verloren moeite.

Maar neen, de bondscoachen (en de penningmeesters) willen ook half november wat aandacht opeisen. En toegegeven er vallen mooie duels te organiseren : Duitsland – Engeland, bijvoorbeeld. Als officiële wedstrijd een absolute kraker, maar op 19 november bad timing. Rafa Benitez, Sir Alex Ferguson en Arsene Wenger stonden weer vooraan om hun beklag te maken over de zinloze overbelasting van hun internationals. (Felipe Scolari zweeg, zijn verleden als selectieheer is nog te recent) Het regende dan ook weer afzeggingen, waarop Fabio Capello, in z’n wiek geschoten, eist dat alle spelers die na het weekend voorafgaand aan de wedstrijd afmelden, zich laten keuren door de dokters van de nationale ploeg. Achterdocht, verdachtmakingen, gebrek aan vertrouwen, irritaties. Niet bevorderlijk voor de goede gang van zaken.

En altijd blesseert er zich wel een speler tijdens zo’n interlandweek en ligt die er voor z’n club enkele maanden uit. Deze keer was het de beurt aan Theo Walcott en Dimitar Berbatov. Blessures zijn eigen aan voetbal, en ook op training of in wedstrijden van de club vallen er geblesseerden. Maar het is begrijpelijk dat een clubcoach liever niet heeft dat z’n spelers nodeloos risico’s moeten nemen en geblesseerd geraken in wedstrijden zonder belang.

Af en toe valt er als toeschouwer in het stadion of voor de tv natuurlijk wel iets te beleven bij zo’n oefeninterland. Brazilië – Portugal was een wedstrijd met acht doelpunten en alleen daarom al zeker het bekijken waard. Maar of het zinvol is spelers als Cristiano Ronaldo twee keer de oceaan over te laten vliegen voor een oefenwedstrijd in deze periode van het jaar? Het blijft zeer de vraag.

Schotland – Argentinië werd enkel en alleen interessant omdat Diego Maradona z’n debuut maakte als bondscoach. De media-aandacht was gigantisch en terecht. Pluisje blijft wat dat betreft een magneet. En in dit geval (zijn geval) was het misschien wel zinvol om te testen of de hand van God ook werkt vanop de bank.

Luxemburg – België dan. Pfff. René Vandereycken was er ook niet echt enthousiast voor te maken. De Belgische tv-zenders evenmin. En aan de uitslag te zien, de spelers blijkbaar ook niet.

Afvoeren dus die interlands in november.