Nooit gedacht dat ik nog een semi-scatologische titel zou kunnen en zelfs moeten gebruiken voor een blog, maar het is me eindelijk gelukt. Geef toe dat Ricardo Izecson dos Santos Leite moeilijker bekt. De 26-jarige Braziliaanse ster, wereldvoetballer van het jaar in 2007, blijft bij Milan en dat is goed nieuws voor die club, haar supporters en voorzitter-premier Berlusconi, maar het is nog beter nieuws voor de geloofwaardigheid van de voetbalsport anno 2009.

Er circuleerden verschillende bedragen in de transfersoap rond Kakà, een soap waarvan de laatste aflevering moest resulteren in het ondertekenen van een lucratief contract bij Manchester City. Laten we het houden op ongeveer 120 miljoen euro (transfersom) en ongeveer 30 miljoen euro (jaarsalaris). Bedragen waar het niet meer aankomt op een getalletje meer of minder voor of achter de komma. De puissant rijke zakenlieden van Abu Dhabi United wilden daarmee bewijzen dat ze alles en iedereen konden kopen. Even leek de transfer zelfs rond te zijn, toen Milan toeliet dat er officiële gesprekken mochten plaatsvinden, maar uiteindelijk liep het met een gigantische sof af. En maar goed ook.

Ik heb het hier al eerder geponeerd: voor de nieuwe eigenaars van Manchester City is de club niet meer dan een speeltje. Lukt het daar niet of hebben ze plots geen zin meer, dan stappen ze op en gaan ze iets anders doen. In de paardensport of zo. Voorlopig moet City – ondanks de aankoop van Robinho – nog altijd vechten tegen de degradatie, in plaats dat het kan strijden om Europees voetbal en, als het effe kan, om de lokale hegemonie in Manchester. Terwijl stadsgenoot United naarstig verder werkt op de ingeslagen weg en alweer op weg lijkt naar de titel, ploetert City voort. Een team bestaat niet alleen uit sterren en als je alleen maar spelers koopt voor het aanvallende compartiment, heb je daarmee nog geen stevige fundamenten voor je elftal. Dat bewijzen ze elke week opnieuw. De ene week blaast City de tegenstander weg en is Robinho de grote uitblinker, de week nadien gaat het roemloos onderuit op het veld van een matige middenmoter en is de Braziliaanse ster onzichtbaar. Alleen onze Vincent Kompany en Steven Ireland kunnen regelmaat voorleggen in hun prestaties, maar als er straks nog wat vedetten worden bijgekocht, moeten ze allicht op de bank plaatsnemen. Als er zoveel geld omgaat in een club – geld dat niet door die club zelf gegenereerd wordt – zijn het uiteindelijk de geldschieters die de ploeg zullen samenstellen, niet de manager. Zelfs niet een flinke jongen als Mark Hughes.

Economisten waarschuwden de afgelopen weken voor een grove scheeftrekking van de financiële situatie in de Premier League, waar clubs nu al torenhoge schulden torsen. Mohammed Al-Fayed, vader van wijlen Dodi, bijna-schoonvader van wijlen prinses Diana, eigenaar van Harrod’s, grote baas van Fulham, pleitte recent voor een strenge reglementering, om de onverantwoorde transfersommen en waanzinnige salarissen aan banden te leggen. Terecht, overigens, maar het is vreemd als het uit zijn mond komt. Hoe gaat dat spreekwoord ook weer van de vos die de passie preekt?

Paul Fletcher van BBC Sport verwoordde het Kakà-gedoe als volgt: “To pay someone £500,000 per week to kick a football, no matter how brilliantly, perfectly illustrates just how insane our world actually is.” En gelijk heeft ie. In tijden van zware economische crisis (instorting van de beurs, inflatie, deflatie, miljoenen mensen die hun werk verliezen) is het pervers om meer dan 100 miljoen euro te investeren in een paar spelersbenen en een zeer gelovig hoofd bovenop een rank sporterslijf. Kakà is een fantastische voetballer, maar zoveel is hij niet waard. Niemand, trouwens.

Nigel de Jong en Craig Bellamy spelen binnenkort wél in het shirt van Manchester City. Ook zij kosten samen een flinke duit. Maar het is niet gelukt om Kakà te kidnappen uit Milaan. Da’s een hele geruststelling, een dag nadat een zwarte president de eed aflegde en weer hoop gaf aan Amerika en de wereld: niet alles is te koop. No, they can’t! En gelukkig maar.