Eind december stuurde mijn chef me naar Glasgow voor de Old Firm, de stadsderby tussen de aloude Schotse rivalen Rangers en Celtic. Er zijn saaiere opdrachten voor een voetbalcommentator. In de luchthaven van Prestwick ontmoet ik drie Belgische Celtic-supporters. Ze zien een stunt van hun ploeg wel zitten in het hol van de leeuw. Maar ze hebben vooralsnog één groot probleem. Via een Schotse kennis zijn ze maar aan twee kaartjes geraakt. Het wordt dus hopen dat de zwarte markt nog wat te bieden heeft –een utopie als het een Old Firm betreft- ofwel muntje gooien. De verliezer mag dan samen met een paar honderdduizend andere ‘verliezers’ de wedstrijd volgen in een plaatselijke pub.

In het Ibrox Stadium zitten de 51.082 gelukkigen. Zij worden negentig minuten lang bedolven onder de decibels, maar zien een teleurstellende derby. Weinig kansen, weinig opstootjes –nochtans verplichte kost tijdens een Old Firm- en slechts één goal. Voor Celtic, Scott McDonald, de Australische spits wiens naam Schotser klinkt dan pakweg Mic Mac Jampudding. Na de wedstrijd zoek ik in het Celtic-vak blije Belgische kopjes. Ik vind ze niet, maar weet zeker dat het feest is ingezet. In het stadion of in de pub.

Mijn honger naar authentiek Schots voetbal blijkt na de Old Firm nog niet gestild. Twintig kilometer verderop speelt Motherwell tegen Inverness, een zespuntenwedstrijd in de onderste regionen van de Schotse Premier League. Nieuwsgierig naar wat zo’n duel te bieden heeft, besluit ik de M8 op te rijden richting Fir Park, het stadion van Motherwell. De eerste helft is al voorbij als ik parkeer voor de hoofdtribune. Plaats genoeg, de meeste supporters zijn toch te voet gekomen. Ik vertel een steward wie ik ben en die wijst me, verbaasd door de komst van een Belgische journalist, snel een plaats in de perstribune aan. Fir Park is een oud, aftands stadion dat de huidige toestand van het Schotse voetbal perfect illustreert. De grootheden uit Glasgow zijn te rijk en te sterk voor de rest, de kleintjes proberen krampachtig het financiële hoofd boven water te houden. De enige nieuwe tribune achter één van beide doelen is vreemdgenoeg helemaal leeg. Mijn buurman vertelt me dat die voor de bezoekers is, maar omdat die maar met z’n vieren zijn, blijft ze vandaag gesloten.

De supporters van Motherwell kennen hun plaats in het Schotse voetbal, ze zijn vertrouwd met de uitzichtloze situatie. Ze malen er niet om. Hier voetballen immers nog echte mannen en daar lusten ze wel pap van. Weinig finesse, maar een heel groot strijdershart, viriele duels en lange ballen. Bijvoorbeeld richting Chris Porter, de plaatselijke held die tegen Inverness drie keer scoort. Luid applaus als hij z’n hattrick volmaakt, maar het is niet zijn naam die even later door het stadion galmt. Wel die van Phil O’Donnell.

Op twee dagen na is het precies een jaar geleden dat O’Donnell tijdens een wedstrijd tegen Dundee United in elkaar stuikt op het moment dat hij vervangen wordt. O’Donnell overlijdt en laat het Schotse voetbal en Motherwell in het bijzonder achter in diepe rouw. Hij was de kapitein van de ploeg en wordt tegen Inverness precies in die noodlottige 78ste minuut vocaal geëerd. “There’s only one Phil O’Donnell”. Het respect druipt van de tribunes en aan de gezichten te zien waren velen van hen ook vorig jaar op die akelige 29ste december van 2007 in Fir Park.

Echte, pure supporters, geen scorebordsupporters, maar mannen, vrouwen en kinderen die hun club in hun hart dragen. Ik heb het er wel voor. Die van Motherwell leken me héél echt. Ze trotseerden weer en wind om hun ploeg te zien winnen van Inverness en ze eerden op indrukwekkende wijze hun voormalige kapitein. Echte supporters zoals die drie Belgen die met slechts twee kaartjes de Noordzee oversteken om Celtic eens aan het werk te zien. Ik doe er mijn pet voor af. Echte liefde voor het voetbal, ver weg van alle commercie. Motherwell-Inverness 3-2, ik heb er van genoten.