De prijs voor flauwe woordspeling sleep ik deze week ongetwijfeld in de wacht. In Engeland te vaak in de buurt van tabloidjournalisten gezeten waarschijnlijk. Maar ze zijn nu eenmaal hinderlijk, die oefeninterlands van de voorbije week. Hinderlijk voor clubs en spelers.

Na drukke weken met Europees voetbal was een weekje zonder midweekvoetbal meer dan welkom. Het lichaam en de geest wat rust gunnen, kleine kwaaltjes laten genezen, de batterijen opladen. Het seizoen is nog lang.

Uiteraard zijn oefeninterlands zinvol, nuttig en noodzakelijk. Half augustus, na de zomerpauze en twee weken voor de kwalificatiewedstrijden van begin september. Of eind mei in de aanloop naar een groot tornooi. Maar half november, vier maanden voor de eerste internationale wedstrijd met inzet ? Tijdverlies, verloren moeite.

Maar neen, de bondscoachen (en de penningmeesters) willen ook half november wat aandacht opeisen. En toegegeven er vallen mooie duels te organiseren : Duitsland – Engeland, bijvoorbeeld. Als officiële wedstrijd een absolute kraker, maar op 19 november bad timing. Rafa Benitez, Sir Alex Ferguson en Arsene Wenger stonden weer vooraan om hun beklag te maken over de zinloze overbelasting van hun internationals. (Felipe Scolari zweeg, zijn verleden als selectieheer is nog te recent) Het regende dan ook weer afzeggingen, waarop Fabio Capello, in z’n wiek geschoten, eist dat alle spelers die na het weekend voorafgaand aan de wedstrijd afmelden, zich laten keuren door de dokters van de nationale ploeg. Achterdocht, verdachtmakingen, gebrek aan vertrouwen, irritaties. Niet bevorderlijk voor de goede gang van zaken.

En altijd blesseert er zich wel een speler tijdens zo’n interlandweek en ligt die er voor z’n club enkele maanden uit. Deze keer was het de beurt aan Theo Walcott en Dimitar Berbatov. Blessures zijn eigen aan voetbal, en ook op training of in wedstrijden van de club vallen er geblesseerden. Maar het is begrijpelijk dat een clubcoach liever niet heeft dat z’n spelers nodeloos risico’s moeten nemen en geblesseerd geraken in wedstrijden zonder belang.

Af en toe valt er als toeschouwer in het stadion of voor de tv natuurlijk wel iets te beleven bij zo’n oefeninterland. Brazilië – Portugal was een wedstrijd met acht doelpunten en alleen daarom al zeker het bekijken waard. Maar of het zinvol is spelers als Cristiano Ronaldo twee keer de oceaan over te laten vliegen voor een oefenwedstrijd in deze periode van het jaar? Het blijft zeer de vraag.

Schotland – Argentinië werd enkel en alleen interessant omdat Diego Maradona z’n debuut maakte als bondscoach. De media-aandacht was gigantisch en terecht. Pluisje blijft wat dat betreft een magneet. En in dit geval (zijn geval) was het misschien wel zinvol om te testen of de hand van God ook werkt vanop de bank.

Luxemburg – België dan. Pfff. René Vandereycken was er ook niet echt enthousiast voor te maken. De Belgische tv-zenders evenmin. En aan de uitslag te zien, de spelers blijkbaar ook niet.

Afvoeren dus die interlands in november.