Harm van Veldhoven hield na het bekerdebacle van woensdag de eer aan zichzelf: hij stapte op als trainer van het zieltogende Germinal Beerschot. Een kwestie van timing, allicht, want zijn positie was bijzonder wankel geworden en als hij niet zelf zou zijn vertrokken, dan had ie ongetwijfeld in de daaropvolgende uren zijn C4 ontvangen. Vraag is of dit wel de juiste beslissing is. Waarom moet altijd de trainer het slachtoffer zijn en nooit het falende bestuur?

Ik beken: ik heb een paarswit verleden. Niet in Brussel, maar in Antwerpen. In het noorden van de stad zullen ze nu zeggen: uw ploegje bestaat niet meer. Stamnummer 13 van Beerschot werd inderdaad opgegeven toen de club na de zoveelste financiële perikelen opging in een fusie met het ‘kleine’ Germinal uit Ekeren. Germinal Beerschot Antwerpen werd geboren, een onmogelijke roepnaam die in de media al snel werd verbasterd tot GBA, maar op de tribunes weerklinkt nog altijd het fiere ‘Beerschot, Beerschot’. Wie na de fusie ‘Germinal’ durfde roepen, verblijft inmiddels in een instelling met beperkte bezoekuren. Gelieve het handvol patiënten niet te storen…

Germinal-voorzitter Jos Verhaegen bestuurde Germinal Beerschot - tot hij enkele weken terug de scepter om gezondheidsredenen doorgaf - zoals hij dat decennia met Germinal had gedaan. Zuinig, met de vinger op de knip, rekenend op al wat oudere, op revanchegevoelens terende spelers die elders niet meer aan de bak kwamen. Dat rendeerde bij Germinal en tot en met vorig seizoen ook bij de Antwerpse fusieclub. Maar je blijft niet straffeloos je beste spelers verkopen en oude getrouwen binnenhalen. Het vertrek van Steppe, Colman en Losada werd deze zomer niet goedgemaakt. Gevolg van een mislukt transferbeleid is dat Germinal Beerschot nu met zes spitsen zit, maar geen volwaardige creatieve middenvelder in de rangen heeft. De trage centrale verdedigers zijn nog een jaartje ouder geworden, wat hun snelheid niet bevordert. Het ultravoorzichtige beleid, dat tot voor kort unaniem werd toegejuicht, blijkt nu achterhaald en kortzichtig te zijn.

De bedrijfseconomische logica stelt dan: de zaakvoerders moeten opstappen. Het voetbal hanteert echter een heel andere logica. Weg met de trainer, klinkt het daar. Het is de makkelijkste oplossing. Je kunt niet zomaar een stuk of tien spelers afdanken en bestuurders klampen zich hardnekkig vast aan hun stoel op korte poten. En dus: adieu Harm van Veldhoven.

In Spanje kennen ze een heel andere cultuur. Daar worden voorzitters democratisch verkozen door de socio’s en is hun regeerperiode gelimiteerd. Wie niet goed presteert, wordt afgestraft bij de volgende verkiezingen. Nadeel daar is dan weer dat vooral steenrijke kandidaten een kans maken, zakenmannen die de hemel beloven, slechts enkele wolken realiseren en voor een diepe financiële put zorgen. Allesbehalve ideaal op termijn.

Misschien is er wel een middenweg: democratische verkiezingen waarbij de kandidaat-voorzitters vooraf een budget krijgen toegewezen, zodat roekeloosheid in de kiem wordt gesmoord. Een denkpiste? Tot het zover komt - áls het al ooit zover komt - schaar ik mij achter de kreet: ‘Bestuur buiten!’.