Morgen, donderdag 30 oktober, wordt Diego Armando Maradona 48. Als vervroegd verjaardagsgeschenk besliste de Argentijnse voetbalbond om hem te vragen als nieuwe bondscoach, in opvolging van de weggestuurde Alfio Basile. Een grap? We naderen 1 november, niet 1 april, dus: neen. Maar heel ernstig nemen we deze benoeming toch niet. Een briljante, individualistische artiest is zelden geschikt als manager.

De resultaten vielen al een tijdje tegen en dan moet een trainer - of hij nu een club dan wel het nationale team leidt - vrezen voor zijn job. Het verging Alfio Basile niet anders. De jongste acht kwalificatiewedstrijden voor het WK 2010 wist Argentinië amper één keer te winnen. Er werd ook slechts één keer verloren. Zes keer speelden de Argentijnen gelijk in een wat bloedeloze campagne.

De opvolger van Basile moet dus Maradona worden, als tenminste zijn laatste contractuele eisen worden ingewilligd. Maradona is misschien wel de beste voetballer aller tijden. Van hem wordt gezegd dat hij op zijn eentje Argentinië naar de wereldtitel in 1986 heeft geleid. (Flauwekul, natuurlijk, want er stonden heus wel tien anderen op het terrein, maar het is inderdaad waar dat zelden voor- of nadien een speler zoveel invloed had op het eindresultaat.) Ook in Napels blijft de mollige nummer tien een Levende Legende, na zijn succesrijke doortocht eind jaren tachtig. Na de glorie van Mexico 1986 en Napoli 1987 (titel)-1989 (UEFA Cup)-1990 (titel) kwam Maradona vooral negatief in het nieuws. “Pluisje”, zoals zijn bijnaam luidt, snoof uitbundig cocaïne, schoot met een luchtpistool op opdringerige journalisten, kreeg een zwaar hartinfarct en sukkelt van schandaal in schandaal. En de gezondheidsproblemen zijn niet verdwenen. Integendeel, in de lente van vorig jaar was zijn toestand zelfs even kritiek.

En zo’n man moet het zwalpende nationale team van Argentinië redden? Zijn de bondsbonzen in Buenos Aires ten einde raad of hebben ze zelf te veel van het witte goedje gesnoven? Er zijn voorbeelden van balartiesten die uitstekende trainers worden, Johan Cruijff op kop. Er zijn zelfs voorbeelden van sterren die zonder clubervaring bondscoach worden, met als meest in het oog springende voorbeelden Frank Rijkaard en Marco van Basten. Maar Maradona? They gotta be kiddin’. Dat hij zichzelf uitriep tot meest geschikte bondscoach op dit moment, kun je toeschrijven aan een combinatie van een overontwikkeld ego, gebrek aan zelfkennis en hoogmoed. Dat de bobo’s van de Argentijnse bond diezelfde mening zijn toegedaan, lijkt me heel sterk. Gunnen ze Pluisje misschien een dramatisch einde? (Sterven op de bank na een fatale hartaanval is niet eens zo denkbeeldig in zijn geval.)

Als Maradona bondscoach mag worden, wat belet andere landen dan om even kolderiek te reageren? Paul Gascoigne bondscoach van Engeland, nu! Ronaldo: stop met voetballen (als dat al niet gebeurd is…) en wordt selectieheer van de Seleçao, met Romario als assistent! George Best: postuum grote baas van Noord-Ierland! Verdienen eveneens om hun nationale team te leiden: Eric Cantona (Frankrijk), Michele Padovano (Italië), Godwin Okpara (Nigeria), Paul McGrath (Ierland), Gerd Müller (Duitsland), Patrick Kluivert (Oranje). En, het spreekt vanzelf, Jean-Marie Pfaff volgt René Vandereycken op. Met Gilbert Bodart als assistent. Hou ‘m wel uit de buurt van de loketten.