G. Perec is een Franse schrijver. Het licht in z’n lichaam ging aan in 1936 en weer uit in 1982. Tussenin, in 1969, schrijft hij een literaire thriller van maar liefst 300 pagina’s, waarin niet één keer de letter e verschijnt. De verdwijning luidt de titel, maar dan in het Frans. 300 bladzijden dik is die thriller en niet één keer gebruikt hij de e. Chapeau !! Il faut le faire. Hij heeft het dus gepresteerd, G. Perec. Een knap staaltje taalkunst. De Rederijkers bekijken hem in het schrijvershiernamaals met een scheve, naijverige blik. Maar al dan niet een e, dat is, begrijp ik, niet de vraag hier. U leest liever teksten met een bal als thema. Niet erg, ik kan U daar aan helpen.

Vrijdag laatstleden krijg ik een belletje van naaste medewerker T. Liekens. Hij zit in de Kuip met als taak een interview af te nemen van de weergekeerde Deen van dè club van dè havenstad van Nederland. JDT (de initialen van de Deen) begint aan z’n tweede passage aan de Maas. Z’n eerste beurt duurde vier jaar (1998-2002) en kende relatief veel succes . Zijn vertrek in die tijd ging wel gepaard met slaande deuren en dure eden, maar vele jaren en enkele bestuurswissels later is hij weer een graag geziene gast in de Kuip. Een dubbeltje kan draaien en keren.

T. Liekens deelt me mee met het idee te spelen een shirt van de Deen aan te schaffen en dat dan te laten versieren met een handtekening van de hand van de ster zelf. Middels een kwisje kunnen wij dat shirt dan weggeven aan een kijker. Een nieuw idee is dat niet, het is iets waar we bij PRIME wel vaker mee uitpakken en wat de kijker wel lijkt te appreciëren. “Prima idee, beste T�, is dus mijn alles behalve verrassende repliek, “aanschaffen dat shirt�.

Een kwartier later hangt T. Liekens weer aan de lijn. Dat shirt van de Deen zal niet lukken. In de lade van de drukdesk van de fanwinkel is één bepaalde letter niet meer beschikbaar. Uitgerekend een letter die twee keer z’n plaats claimt in de familienaam van de Deen en dus niet weg te cijferen valt bij de aanmaak van het shirt. Het betreft de letter die de naam in kwestie aan 2/3 van z’n klinkers helpt. Een naam met twee gaten is geen gezicht. Geen shirt dan maar. Jammer.

Een ramp is dat niet. Wel een beetje zielig en, vrees ik, tekenend. Al twintig jaar lang slaagt de club van de Maaskant er niet meer in Ajax en PSV bij te benen. De Drie uit het Verleden slanken af naar een Twee, de Twee van Nu. In de laatste vijfentwintig jaar pakte de club aan de Maas wel twee keer de landstitel (1993 en 1999), vijf keer de KNVB beker en één keer de UEFA Cup (2002). Maar dat is het dan. In het geval van een club met die naam en faam is dat veel te weinig. Zeker in het titeldebat blijft het zitje van de club van de Kuip al te vaak leeg. In de hal van het geheugen weerklinken legendarische mannen als Van der Gijp, Kindvall, Jansen, Van Hanegem, Gullit en ja, zelfs Cruijff, maar in het heden hinkt de club structureel, financieel en speltechnisch steeds verder achter de andere Twee aan. Een dergelijk afglijden, een dergelijke neerwaartse spiraal leidt naar heel wat gênante situaties, en één daarvan is kennelijk de afwezigheid van cruciale letters in de lade van de drukdesk van de fanwinkel.

21 september, de herfst steekt z’n gele neus aan het venster, en in de Kuip heeft de Klassieker plaats. De clash met de zelfbewuste Ajacieden. Het recente verleden, de statistieken, de tijdsgeest, de wind, de verwachtingen, er zit veel tegen. De veertigduizend fans, fideel als een blaffend dier met de staart tussen de achterste ledematen, nemen bang plaats in de harde kuipjes van hun tempel. Na de aftrap lijken de deprimerende verwachtingen bewaarheid. Twee keer neemt Ajax de leiding, twee keer knakken de nekken. Maar twee keer brengt de weergekeerde Deen redding. Twee keer brengt de vinnige viking de getergde club weer gelijk, eerst 1-1 en uiteindelijk 2-2. Geen vernederende thuisnederlaag, geen beschamend verlies tegen de gehate Amsterdammers !! Een puntendeling, dat valt wel te verteren, daar valt mee te leven. En de Deen is de held.

En ineens zie ik het, in de herhaling, als hij met z’n rug naar de camera staat. ik kijk extra scherp, en inderdaad ik zie het : de letters juichen. Allemaal, z’n ganse naam juicht. Alle acht de letters juichen. Die twee evenzeer. Die twee vermaledijde letters. Die twee waarvan er niet één exemplaar in de lade van de fanwinkel te vinden was. En dan ben ik bang dat ik het weet, dat ik het besef : het zal niet waar zijn ! Arme club !! Het is een shirt van weleer, eentje uit het verleden…

Ach, die Perec, met z’n taalspelletje, z’n kunstje letters wegschrijven. Verdient dat nu echt een pluim ? Iedereen kan dat. Ik zit niet aan 300 pagina’s, dat is waar, maar na de eerste bladzijde, is de tweede, en de derde, en daarna al die andere alleen maar gemakkelijker. Pluim in mijn pet, want het is gelukt, een hele tekst en niet één keer die ene afwezige letter. Kerels van de Kuip : veel succes gewenst !