Zaterdagavond spelen Manchester City en Chelsea tegen elkaar. Op papier al een interessant duel, maar des te spitanter nu omdat het gaat om twee kunstmatige clubs, bij elkaar gekocht met miljarden roebels en dirhams. Aan het eind van de jongste transferperiode kreeg de geloofwaardigheid van het internationale topvoetbal opnieuw een stevige knauw. The lunatics have taken over the asylum!

Sulaiman Al-Fahim heet de nieuwe eigenaar van Man. City. Hij is de CEO van de, even ademhalen, Abu Dhabi United Group for Development and Investment, afgekort ADUG. ADUG wordt eigenlijk financieel ondersteund door de koninklijke familie van de Verenigde Arabische Emiraten. Het financiële vermogen van de sjeiks bedraagt het tienvoudige van dat van Chelsea-geldschieter Roman Abramovich, de arme duts. Zelf is dokter Al-Fahim geen sjeik, laat dat duidelijk zijn. Hij nam City over van de corrupte gewezen premier van Thailand, Thaksin Shinawatra, die twee jaar geleden aan de armen van het gerecht ontsnapte door naar Engeland te vluchten.

Robinho is de eerste opvallende transfer van ADUG. 42 miljoen euro betaalde Al-Fahim aan Real Madrid om de naar het schijnt depressieve Braziliaanse aanvaller naar het druilerige Manchester te halen. Robinho is nu ploegmaat van Vincent Kompany. En - als we dokter Al-Fahim mogen geloven - na de winterstop ook van Cristiano Ronaldo, Fernando Torres, Cesc Fabregas en David Villa. Alleen al voor Ronaldo zou men 165 miljoen euro veil hebben. ’t Zou wel aardig zijn: de tweede club uit Manchester die de sterspeler wegplukt bij de eerste club uit die stad. Maar ’t zou ook een aanfluiting zijn van de reële waarden.

Ik hou niet van bij elkaar gekochte clubs. Bij ons was dat eind jaren tachtig het geval met KV Mechelen. Toen sponsor-voorzitter Cordier opstapte, stuikte de club in elkaar. Er was immers geen natuurlijke, economische basis om op grote voet te overleven. Hetzelfde overkwam Newcastle halfweg de jaren negentig. Een industriële miljardair kocht er een elftal bijeen, maar toen hij gedesillusioneerd vertrok (die verhoopte landstitel kwam er maar niet!) belandde de club in de rats.

Hetzelfde gaat op voor Chelsea en Man. City. Als Abramovich en Al-Fahim morgen een nieuw speeltje vinden (pakweg een nieuw lief of de Formule 1) dan zullen ze niet aarzelen om de club in de steek te laten en andere oorden op te zoeken. Met als gevolg dat Chelsea en City tot over hun oren in de schulden zullen zitten en ze halsoverkop hun topspelers van de hand moeten doen. Een normale economische gang van zaken? Ik vind van niet. Misschien moeten ze in de voetbalwereld maar eens overwegen om, naar het voorbeeld van de NBA, strenge regels vast te leggen qua ‘player’s draft’ (de verdeling van jonge spelers over de clubs, waarbij de clubs die het in de voorbije competitie het minst goed hebben gedaan, eerstekeuze-recht hebben, zodat er een betere herverdeling van de beste spelers ontstaat), ‘salary cap’ (de totale som die clubs mogen uitgeven aan salarissen) en ‘revenue sharing’ (een solidariteitsprincipe tussen rijkere en armere clubs). Vreemd toch dat de op economische maatstaven gebaseerde, hypercommerciële NBA véél solidairder is dan de Europese voetbalcompetities.

Natuurlijk ga ik zaterdag kijken naar Man. City - Chelsea. Maar ik hoop dat clubs die natuurlijk gegroeid zijn en een grote aanhang hebben - Man. United, Arsenal, Liverpool - het aan het eind van de competitie zullen halen van het bijeengekochte tijdverdrijf van multi-miljardairs. Bij ons geldt dat voor Anderlecht, Club Brugge en Standard. Voor het pigment mag er af en toe een SK Beveren of een SK Lierse tussen zitten. De successen van die clubs waren tenminste nog het gevolg van de mix van ervaring en jong talent, maar wel in hoofdzaak eigen kweek!