Deel 5: weg met alles en iedereen! (grapje)

Eerder in deze reeks ventileerde ik mijn mening over de bondscoach (weg ermee!), de bondsleiding (idem!) en de voetballers (ibidem!). Bij de laatste categorie ging het vooral over mentaliteit en gebrek aan eerzucht, bij de eerste twee dient een drastischer oplossing zich op.

Maar ook de pers slaat de bal voortdurend mis. Als het goed gaat, zijn de Rode Duivels een wereldploeg. Als het slecht gaat, is het een stelletje losers. Zin voor nuance is ons sportjournalistengild niet gegeven. Het is zwart of wit, goed of slecht, mooi of lelijk. Een goeie prestatie wordt opgeblazen, een slechte eveneens. Hetzelfde fenomeen hebben we vastgesteld tijdens de Olympische Spelen (zie ook “Leve Ivan Sonck!”). Eerst werden de prestaties van de Belgen ongenuanceerd afgekraakt, daarna - dank zij de medailles van de 4 x 100 meter vrouwen en Tia Hellebaut - werden de journalisten ontembaar euforisch. Maar ja, die vele pagina’s moeten nu eenmaal worden gevuld…

Kwantiteit is het grootste probleem van onze sportmedia. Er zijn teveel zenders, sites, bladen, uitzenduren, pagina’s, die steeds sneller moeten gevuld worden met steeds vluchtiger informatie. Het beschikbare schrijvers- en sprekerstalent is echter beperkt, zoals dat voor alle bedrijfseconomische sectoren geldt. En dus ontstaat er een gigantisch kwaliteitsprobleem. Een kwestie van oorzaak en gevolg. Oorzaak: te hoge kwantiteit. Gevolg: te lage kwaliteit.

Een voorbeeld: vorige week werd er geloot voor de groepsfase van de Champions League. Onze media mijmerden nog na van de gemiste kans van Standard. De tegenstander van Standard, Liverpool, werd in de loting gekoppeld aan PSV, Marseille en Atletico Madrid. En dus orakelden onze media spontaan hoe jammer het wel was dat Standard zo’n fijne groep met PSV (Timmy Simons!), Marseille (Erik Gerets!) en Atletico mislopen was. Wat een onzin!

De loting van de CL wordt gedaan op basis van de coëfficiënt van de deelnemende clubs. Er zijin 32 ploegen: de eerste 8 komen terecht in de eerste pot, de volgende 8 in de tweede pot, de daaropvolgende 8 in de derde pot en de laatste 8 tenslotte in de laatste pot. Liverpool zat in de eerste pot, PSV in de tweede, Marseillei in de derde en Atletico in de vierde. Dat heeft alles te maken met de prestaties van die clubs in de jongste vijf seizoenen. Stel dat niet Liverpool, maar Standard zich zou geplaatst hebben, dan zou de opdeling helemaal anders geweest zijn. Standard heeft immers nauwelijks europese punten gegaard in de jongste vijf seizoenen en zou automatisch in de vierde pot zijn beland, bij o.m. Atletico Madrid, en dus NIET in de eerste pot ter vervanging van Liverpool. En dus zou een groep met Standard, PSV, Marseille en Atletico onmogelijk geweest zijn. Maar goed… ze schrijven met z’n allen maar wat, er kraait toch geen haan naar (zelfs Arie niet!). En dus worden we geconfronteerd met krijsende reporters die zich meer gedragen als supporters dan als commentatoren (inclusief het typische supportersjargon om de scheidsrechter partijdig en de tegenstander onsportief te vinden).

Ook de kijkers/luisteraars/lezers leggen een schrijnend gebrek aan nuancering en relativering aan de dag, en weten nauwelijks waarover ze het hebben. Bekijk de reacties op de websites en in de brievenrubrieken, kijk en luister naar de vaak overbodige vox pops in de nieuwsbulletins: zwart/wit-denken is in. Dat kan extreme vormen aannemen. Als België ruim wint van Estland, voorspel ik dat Sporza vele mails zal ontvangen waarin commentator Filip Joos wordt bewierookt. Is het een magere overwinning of, erger nog, een gelijkspel of nederlaag, dan zal diezelfde Filip Joos worden neergesabeld. Wie supportert, draagt oogkleppen. Blijkbaar kan het niet anders. Kan je overigens leren nuanceren op school? Waarom kiest Jan Modaal voor het extreme, tot in het stemhokje toe?

Ach, eigenlijk moeten we hopen dat de Rode Duivels morgen verliezen van Estland, waarna de bondscoach wordt ontslagen, de bondstop uit pure schaamte opstapt en enkele luie spelers bedanken voor een volgende selectie, zodat we van nul kunnen heropbouwen. Tabula rasa is in dit geval beter dan aanmodderen. De Duitsers hebben daar een mooie uitdrukking voor: kurieren am Symptom. In schoon Vlaams: rond de pot draaien! De processie van Echternach heeft lang genoeg geduurd op de Houba de Strooperlaan, tijd voor een radicale ommekeer.

Tenzij René Vandereycken dank zij enkele geniale tactische ingevingen en voortbordurend op een optimale teamgeest voor het maximum van de punten gaat in de groep, natuurlijk. Dan mogen voorzitter De Keersmaecker en CEO Jean-Marie Philips over twee jaar vanop de eretribune toekijken hoe België Brazilië verslaat in de finale van het WK in Zuid-Afrika, dat lijkt me niet meer dan logisch.