in rubriek: Duits Voetbal, Engels voetbal, Interland voetbal
Volgend weekend starten de voetbalcompetities in Spanje, Italië en Nederland. In Engeland, Duitsland, Frankrijk en Portugal zijn ze al even bezig. De interessantste affiches kunt u een heel seizoen lang volgen op PRIME Sport. “Het mooiste voetbal ter wereld,” heet dat. Ook in de Jupiler League zijn de eerste speeldagen achter de rug (daarmee bedoel ik - voor alle duidelijkheid - niet de Nederlandse tweede klasse!). Maar laten we ’t bij topvoetbal houden. Meest besproken Belgische voetballer is momenteel Vincent Kompany. Invaller tijdens Bayern - HSV op 15 augustus, nauwelijks negen dagen later al sterkhouder bij Manchester City in de thuiswedstrijd tegen West Ham. Het kan snel gaan in het moderne voetbal, zeker wanneer het einde van de transferperiode in zicht komt.
De jonge Belgische verdediger had zich de vorige weken niet populair gemaakt bij zijn Duitse club. HSV eiste Kompany op, wilde eigenlijk dat hij helemaal niet naar de Olympische Spelen zou gaan, maar ging uiteindelijk een compromis aan met de Belgische voetbalbond. Twee wedstrijden mocht Kompany meedoen, daarna zouden ze het bekijken. De communicatie was verwarrend, op maat van het algemene niveau van de bond, waar al verschillende decennia meer fossielen en dinosauriërs te bewonderen vallen dan in het internationaal gerenommeerde Musée de l’Iguanodon van Bernissart.
Kompany, 22, een jongeman met een mening, met uitstraling, met karakter, hij durfde het aan om in de clinch te gaan met zijn club. Hij wilde bij de Olympische Rode Duivels blijven. Deelnemen is belangrijker dan winnen, maar als er kan gewonnen worden, wil iederéén plots deelnemen. Wat verwacht je dan van de kopstukken van de bond? Dat ze hun woord houden, tot daar aan toe (hoe krom de afspraak ook was), maar ook dat ze hun speler verdedigen, dat ze verheugd, trots en dankbaar zijn dat hij voor zijn land kiest en niet voor zijn broodheer, dat ze op zijn minst hun morele steun betuigen aan die moedige kerel. Maar neen, meneer De Keersmaecker, voorzitter-bij-gebrek-aan-andere-Chinese-vrijwilligers, afkomstig uit het amateurvoetbal en consequent amateuristisch reagerend op zowat alle kwesties die zich in het glazen gebouw aan de Houba de Strooperlaan 145 te 1020 Brussel aandienen (en dat zijn er nogal wat), zat danig verveeld met die opstandige knaap, die de vrucht van zijn gemarchandeer met het clubbestuur van Hamburg in gevaar bracht. Paniek was het gevolg: eerst hulden De Keersmaecker & co zich in stilzwijgen, daarna gaven ze een warrige persconferentie. En ja, natuurlijk kun je terugkijkend niet voorbij de conclusie dat Kompany met transferbesognes in zijn achterhoofd zat toen hij aanstuurde op een confrontatie met het Hamburgse clubbestuur, en, inderdaad, dat is opportunistisch. Maar toch mag je meer inlevingsvermogen verwachten van bobo’s.
“Eeuwige amateurs” noemde François Colin, de éminence grise van het voetbaljournalistengild, de bondslui in een gelijknamig boek. In 1995 was dat. Non, non rien n’a changé… Toen was Michel D’Hooghe nog bondsvoorzitter. Sindsdien passeerde ook gewezen jeugdrechter Jan Peeters op die positie met aanzien (op papier toch…). En nu dus François De Keersmaecker. Een simpele mens tot in het diepst van zijn vezels, immer goedlachs. Helaas hebben we in tijden dat er dringend hervormingen in het Belgische voetbal moeten komen, geen brave maar doortastende mensen nodig, desnoods met een ranzig kantje en een beetje een slecht karakter. Koppigaards, geen lamme goedzakken. Leiders, geen ja-knikkers. Op dit moment kan het Belgische voetbal meer doen met een geïnspireerde verlichte despoot dan met vriendelijk lachende receptieschuimers. En twee weken geleden had iemand als Vincent Kompany - die nog aan het begin staat van een hopelijk lange en succesvolle carrière - nood aan een voetbalbond die hem respecteert en apprecieert, niet aan angsthazen die hem lieten vallen als een baksteen omdat ze zowaar een boze fax hadden ontvangen uit Hamburg.
De telefax, jawel, hij bestaat nog. Officiële correspondentie gebeurt blijkbaar nog altijd via dit wat verouderde communicatiemiddel. Ik probeer het me visueel voor te stellen. De bondsbonzen waren niet in huis - er wachtten wat recepties in het Verre Oosten, de reis mocht iets kosten -, de secretaresse van de voorzitter en een bode schrokken zich een ongeluk wanneer er plots een hoopje papier uit de faxmachine kwam gekruld. Laten we hen voor het gemak Jean en Jeannine noemen.
“Jean, waddis dadde ?”
“Ne fax, Jeannine, ne fax”
“Wa staat er in ?”
“ Kweenie, zo te zien is ‘t in ‘t Duits”
“Leest eens voor!”
“’t Is van Hamburg. Ze zijn percies nie content over wat de Vincent Kompany gezegd heeft.”
“Moete we de voorzitter verwittigen, Jean?”
“Misschien wel. Wir sind böse, staat hier.”
“Böse? Is da geen merk van luidsprekers, Jean?”
Wie in de toekomst iets wil gedaan krijgen (of ongedaan maken) bij de Belgische bond, weet wat hem te doen staat. Stuur een fax met een nogal agressieve tekst naar de KBVB en ze doen het er collectief in hun broek. 02/478.23.91.
U kunt een reactie schrijven. Pingen is momenteel niet toegestaan.